technologia wynaleziona przez Richarda Steenblik'a i opantentowana przez Chromatek. Dzięki specjalnym okularom można zobaczyć trzeci wymiar w obrazach 2D emitujacych światło - jak np. z monitora, lub namalowanych specjalnymi farbami, które odbijają widzialne promienie z lamp ultrafioletowych. Trójwymiar w tym przypadku nie jest powiązany ściśle ze znanym dobrze efektem stereskopii. Tradycyjny system stereo, wymaga dwóch obrazów do zakodowania informacji o trzecim wymiarze, natomiast metoda ChromaDepth® 3D wykorzystuje do tego specjalny dobór kolorów w pojedynczym obrazie oraz opatentowane okulary. Tak naprawdę obrazy te można oglądać nawet jednym okiem. Technologia Chromadepth dla zwiększenia efektu głębi wykorzystuje pewien myk, a mianowicie długość fal światła emitowanego/odbitego w ścisle określonej palecie barw, na której odległym końcu jest kolor niebieski zaś na początku- czerwony (jak w tęczy). Dzięki specjalnym soczewkom "pryzmatowym" w tych śmiesznych patrzałkach zwanych potocznie polaryzacyjnymi (nie mylić ze stereoskopowymi, czy też przyciemnanymi przeciw-słonecznymi) spotęgowana zostaje różnica pomiędzy poszczególnymi barwami, i tak - czerwony zdaje się niemal wchodzić nam na nos, tuż zaraz za nim jest pomarańczowy, żółty następnie zielony i na końcu wszelkie odcienie niebieskiego- co w całości jawi się nam jako głębia 3D. Oczywiście system ten nie nadaje się do realistycznych zdjęć, ale bardzo dobrze sprawdza natomiast podczas ogladania specjalnie ku temu przygotowanych obrazów. Wielką zaletą tej metody jest to, że w odróżnieniu od stereoskopii anaglifowej, obraz oglądany bez okularów (choć pozbawiony wówczas trzeciego wymiaru) jest również wysokiej jakości.